اشك چه كساني درآمد؟

روز پنج شنبه 29/4/85 در ستون نكته كيهان برخي از مواضع روزنامه شرق در جريان جنگ لبنان مورد انتقاد قرار گرفته و انتظار مي رفت اين چند نمونه كه اندكي از بسيارها بود همكاران شرقي را به خود آورد. اما، «خود خطا بود آنچه مي پنداشتيم» و...

از جمله نمونه هاي مورد انتقاد تيتر اول روزنامه شرق بود با عنوان «اسرائيل وارد خاك لبنان شد» كه در اين باره آمده بود اين تيتر دروغ «درحالي انتخاب شده كه اولا؛ هيچيك از خبرگزاري ها به آن اشاره اي نداشته اند، ثانيا؛ رژيم اشغالگر قدس علي رغم تلاش فراوان براي ورود به خاك لبنان، به ناكامي خود اعتراف كرده است، ثالثا -كه مهمتر از دو مورد قبلي است- در متن خبر شرق نيز ناكامي ارتش اسرائيل در ورود به خاك لبنان تصريح شده است» و يادآوري شده بود درباره انتخاب اين تيتر دروغ، تنها مي توان گفت كه «آرزوي اسرائيل تيتر اول شرق شده است».

در بخش ديگري از نكته كيهان آمده بود؛

«روز 28 تيرماه درحالي كه تمامي منابع خبري از به هم ريختگي اسرائيل در پي مقاومت جانانه حزب الله و شليك موشك هاي رعد به حيفا و اعلام حالت فوق العاده در تل آويو خبر مي دادند و از تظاهرات عظيم و گسترده اي كه در تمامي شهرهاي بزرگ جهان اسلام به حمايت از حزب الله برپا شده بود و از جمله تظاهرات عظيم و گسترده مردم تهران گزارش مي فرستادند، تيتر اول شرق با چاپ يك عكس بزرگ 3ستوني و با ارتفاع نيم صفحه اي به فرونشستن زمين در ميدان امام خميني(ره) اختصاص يافته بود. ..«توپخانه فروريخت»... و دريغ از يك تيتر يك ستوني و يا يك سوتيتر ناقابل درباره تظاهرات عظيم روز گذشته تهران و ساير شهرهاي بزرگ جهان اسلام...»

همانگونه كه ملاحظه مي شود انتقادات كيهان، مستند و خالي از ابهام بود و انتظار مي رفت روزنامه شرق ضمن ابراز ندامت از خطاي بزرگ خود از مردم ايران، لبنان و همه ملت هاي مسلمان درگير با رژيم صهيونيستي عذرخواهي كند ولي روزنامه شرق طي يادداشتي در شماره روز شنبه 31/4/85 تلاش كرد موضوع را -به زعم خود- دور بزند و با پيش كشيدن مسائل ديگر كه به برخي از آنها خواهيم پرداخت، از پاسخ طفره برود.

در يادداشت شرق نكات زير به چشم مي خورد؛

1- روزنامه شرق انتقاد منطقي و مستند كيهان را بي پاسخ گذاشته و كمترين اشاره اي به آن نكرده است كه اين خود نشانه درستي انتقاد كيهان است، چرا كه وقتي يك يادداشت در پاسخ به انتقاد كيهان نوشته مي شود حداقل انتظار آن است كه به انتقادها پاسخ داده شود وگرنه منظور از نوشتن آن چه مي تواند باشد؟شرق كه از يك سو قادر به نفي همخواني خود با تبليغات رژيم صهيونيستي نبوده و از سوي ديگر اعتراف به اين همخواني را رسواكننده مي داند، براي رد گم كردن به گونه اي ناشيانه از شگردهاي زرد ژورناليستي بهره گرفته كه عذر بدتر از گناه است. بخوانيد؛

2- شرق مي نويسد «يك هفته از هجوم اسرائيل به لبنان مي گذرد. در طول اين هفته از شش تيتر يك روزنامه شرق، چهار تيتر به حملات دولت صهيونيست اختصاص يافته و پنج سرمقاله روزنامه به اين موضوع پرداخته است و...»

سؤال اين نبوده و نيست كه چند تيتر و سرمقاله شرق به اين موضوع اختصاص يافته، بلكه سؤال اين است كه جهت گيري تيترها و مضمون و مفاد سرمقاله ها چه بوده است؟ وگرنه -و تا اندازه اي بلاتشبيه!- تيتر اول، سرمقاله ها و اكثر مطالب تمامي روزنامه هاي رژيم اشغالگر قدس هم

به همين موضوع اختصاص داشته، اما با كدام جهت گيري؟! مثلا، ترديدي نيست كه تيتر «اسرائيل وارد خاك لبنان شد»! درباره حمله اسرائيل به لبنان است ولي كجاي اين تيتر «دروغ» به نفع اسرائيل نيست و كجاي آن به نفع مردم مظلوم لبنان است؟!و يا سرمقاله آقاي... كه خود به دريافت كمك مالي از آمريكا براي به چالش كشيدن نظام اسلامي در مطبوعات اعتراف دارد و اسناد آن نيز منتشر شده است درباره جنگ اخير نوشته شده ولي آيا مضمون آن در حمايت از مردم مظلوم لبنان و فلسطين است؟ و اساساً از اينگونه افراد مي توان چنين انتظاري داشت؟!

3- شرق در همين زمينه با افتخار مي نويسد؛ «مزيت شرق اعتماد نخبگان و فعالان مدني به آن است كه سبب مي شود بهمن كشاورز، رئيس كانون وكلا اعتراض خود را به اسرائيل از تريبون شرق بيان كند»! اما حرف آقاي بهمن كشاورز -نخبه موردنظر شرق- در سرمقاله يادشده چيست؟ ايشان ابتدا از علاقه شديد خود به يهوديان سخن  ميگويد و از سخن يهوديان به عنوان «بهترين نصيحت»! ياد مي فرمايند، تا آنجا كه با افتخار مي نويسد پدربزرگش در يزد چماقدار حامي يهوديان بوده است و...

خب! تا اينجاي سرمقاله اين نخبه شرقي كه قربان صدقه رفتن يهوديان است و البته فكر نكنيد كه ميان يهوديان و صهيونيست ها تفاوت چنداني قائل است. ايشان بارها تاكيد مي كند كه بسياري از همان دوستان يهودي او هم اكنون ساكن اسرائيل -شما بخوانيد فلسطين اشغالي- هستند و... اما بعد از اين همه تعريف و تمجيد از يهوديان اسرائيلي چه مي فرمايند؟ خودتان سرمقاله ايشان را بخوانيد و قضاوت كنيد. ايشان در يك كلمه مي نويسد؛ چرا اسرائيل به جاي قلع و قمع و قتل عام نيروي حزب الله، پل ها و ساختمان هاي لبنان را هدف قرار داده است؟! شما را به خدا، سرمقاله اين آقاي نخبه روزنامه شرق! در حمايت از اسرائيل نيست؟!... و آيا خنده دار نيست كه روزنامه شرق در پاسخ به انتقاد كيهان، از سرمقاله ايشان به عنوان شاهكار يك نخبه! در مقابله با اسرائيل ياد مي كند؟! به راستي كه اين روزنامه شرق «عجب نخبه پرور است»؟!

4- شرق در جوابيه خود از گزارش ها و مقالات كارشناسانه درباره جنگ اخير ياد مي كند كه با توجه به چند نمونه فوق مي توان فهميد اين گزارش ها- نظير ورود اسرائيل به خاك لبنان- و اين سرمقاله ها -نظير سرمقاله آقاي بهمن كشاورز- تا چه اندازه كارشناسانه است. و عجيب آن كه كيهان را به گزارش هاي غيركارشناسانه متهم مي كند و اين درحالي است كه گزارش هاي كيهان مبتني بر اطلاعات بسيار دقيق از صحنه نبرد است كه تقريبا در دسترس هيچ رسانه ديگري در داخل ايران نيست تا آنجا كه بسياري از گزارش ها و تحليل هاي خبري كيهان بلافاصله بعد از انتشار از سوي خبرگزاري هاي بزرگ به عنوان اخباري كه در ساير رسانه ها نيست، مخابره مي شود البته آنها به اقتضاي خوي امپرياليستي خود، آن را تحريف هم مي كنند.

5- روزنامه شرق در جوابيه خود براي فرار از اصل ماجرا مي نويسد؛ «به ياد مي آورم كه خالد مشعل در ايران، تنها با شرق و روزنامه همشهري گفت وگوي اختصاصي انجام داد» و اين هم يك دروغ شاخدار ديگر است. چرا كه اولا؛ خالد مشعل يك هفته قبل از مصاحبه با شرق، مصاحبه اي اختصاصي و طولاني با كيهان داشت و تقريبا در تمامي سفرهاي خود به ايران، سري هم به كيهان مي زند و معلوم نيست روزنامه شرق با چه هدفي دروغ به اين بزرگي را كه به آساني قابل كشف است، بافته است؟! ثانيا؛ به مصاحبه خالد مشعل با شرق مراجعه بفرمائيد؛ مصاحبه گر شرق پي درپي اصرار مي ورزد كه حماس بايد شرايط كار سياسي را بپذيرد و از مقاومت مسلحانه دست بردارد و در مقابل، خالد مشعل همواره بر ضرورت مقاومت مسلحانه تاكيد ورزيده و مي گويد تمام موفقيت هاي حماس، محصول مقاومت بوده و اسرائيل زبان ديگر -بخوانيد زباني كه شرق توصيه مي كند- را نمي فهمد.

حالا خودتان قضاوت بفرمائيد كه آنچه شرق در مصاحبه با خالد مشعل از او مي خواهد با خواست اسرائيل از حماس چه تفاوتي دارد؟... و آيا شرق مي تواند با افتخار از اين مصاحبه به عنوان حمايت از مردم فلسطين ياد كند؟! جل الخالق!

6- شرق به تيتر كيهان با عنوان «اشك اسرائيل درآمد» انتقاد كرده و آن را تيتر ورزشي ناميده است كه بايد گفت؛

اولا؛ تيتر بايد واقعيت ملموس را نشان دهد حالا اگر به زعم شرق اين تيتر ورزشي باشد چه عيبي دارد؟

ثانيا؛ همان تيتر كيهان در تمامي تظاهرات سراسري ايران عليه اسرائيل، روي دست مردم بود. البته ممكن است شرق برخلاف ادعاي ظاهري، رويكرد گسترده مردم به تيتر كيهان را «پوپوليستي»! بداند كه اين نيز نمونه ديگري از صداقت شرق است! و ضمنا بايد يادآوري كرد كه همين -به قول شرق- پوپوليست ها انقلاب كرده اند، پوزه آمريكا و اسرائيل را به خاك ماليده اند... و نخبگان مورد نظر شرق كه چه عرض كنيم؟!

ثالثا؛ روزنامه شرق در انتقاد به تيتر كيهان تنها نيست. چرا كه همان شب راديو اسرائيل هم مانند شرق از تيتر كيهان «اشكش درآمده» و به كيهان بد و بيراه مي گفت.

و اما رابعاً؛ اگرچه قصد افشاي اين نكته را نداشتيم ولي چاره اي جز بيان آن نيست كه تيتر «اسرائيل وارد خاك لبنان شد» دقيقاً تيتر روز قبل روزنامه اسرائيلي «يديعوت آحارنوت» بود كه فرداي آن روز به ناچار خبر را بگونه اي تكذيب كرد و البته شرق هنوز اين جسارت را ندارد!

7- شرق در همان شماره كه به خيال خود به كيهان جواب داده است علاوه بر سرمقاله بهمن كشاورز كه به آن اشاره شد در صفحه 6 روزنامه خود نيز مقاله اي از «رابين رايت» با عنوان «تا اعماق ذهن حزب الله» چاپ كرده كه سراسر لاطائلات و اهانت به حزب الله است. بخوانيد و قضاوت كنيد.

8- اين نكته نيز گفتني است در همه جاي دنيا - صرفنظر از تفاوت فرهنگ ها - افراد نخبه به كساني گفته مي شود كه ويژگي مثبت و ارزشمند برجسته اي داشته باشند ولي ظاهراً از نگاه روزنامه شرق هر كس عليه نظام نق زده باشد، نخبه تلقي مي شود! و مهم نيست كه ميزان سواد، تحصيلات، درك اجتماعي، اثرگذاري مثبت فرهنگي و... او چه باشد؟! شرق از افرادي به عنوان نخبه ياد مي كند كه به لحاظ سطح دانش، ميزان تحصيلات، اثرگذاري اجتماعي و... با منتقدان خود حتي قابل مقايسه هم نيستند و شايد در آينده اي نه چند دور در اين باره فصل ويژه اي بگشاييم.

9- در جوابيه از روزنامه شرق به عنوان يك روزنامه مستقل! ياد شده كه معلوم نيست منظورشان استقلال از چيست؟ استقلال از ملت؟... قبول است، استقلال از نظام اسلامي. اين هم قبول است. ولي ناهمخواني با قدرت هاي بزرگ خارجي قابل ترديد است و در اين باره و منابع مالي شرق گفتني هاي مستند و غيرقابل انكاري هست كه در فرصتي ديگر به آن خواهيم پرداخت.

آنچه که این چند روز در سرزمینهای اشغالی فالسطینی و نقاط تماس آن با سرزمینهای اشغالی لبنانی در حال وقوع است، به وضوح، نشانگر جابجایی مولفه های توازن قوا در منطقه خاورمیانه است.

در اولین روزهای آتشباری روی مناطق لبنانی ، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی ، بدون وقفه و بی پایان بودن حملات خود را مطرح کرده و تاکید می کند ما به دنبال ایجاد هیچ موازنه قدرتی میان خود و لبنان نیستیم و خواهان سرکوبی کامل قوای مقاومت در این منطقه بوده و به هیچ وجه تا تکمیل این هدف عملیات خود را پایان نمی دهیم .

دو روز بعد و پس از بروز نشانه های مقاومت سرسختانه تشکیلات مقاومت اسلامی در جنوب ، رژیم صهیونیستی توسط نخست وزیر خود ، سه شرط را جهت آتش بس و پایان دادن به درگیری ها مطرح می کند و از شرط سرکوبی نیروهای مقاومت بوسیله عملیات نظامی خود ، رسما عقب نشینی می کند.

در روزهای پایانی 6 روز اول این درگیری ها ، بر اثر روشن شدن هماهنگی دولت و ملت لبنان با حرکت مقاومت اسلامی و علنی شدن عدم تاثیر گذاری جنگ روانی گسترده صهیونیست ها ، برای ایجاد اختلاف و یا حداقل ایجاد تفاوت ، میان موضع مسئولان لبنانی و مردم لبنان، با موضع حزب الله لبنان ، نخست وزیر رژیم اشغالگر قدس ، بصراحت از سازمان ملل متحد می خواهد تا برای پایان دادن به درگیری ها نقشی را ایفا کند . وی بصراحت اعلام می کند که هیچ مشکلی با لبنان ندارد و اسرائیل خواهان صلح و ثبت در منطقه است !!

اما ماجرا چیست ؟
بنظر من ، آن چیزی که بسیار روشن است اینکه اسرائیل به هیچ وجه – از منظر نظامی و امنیتی – علاقه ای به ادامه درگیری ها ندارد- . شاید این موضوع ، از نظر بسیاری از دوستان از همه طیف های فکری ، عجیب باشد. اما اگر ارزیابی من را خوب متوجه شوند، احتمال همفکری بیشتر دوستان با من بسیار زیاد است. ببینید ، اسرائیل از تاریخ تشکیل خود تاکنون ، در هیچ جنگی وارد نشده است. کشتن اهداف غیر نظامی بی سلاح ، با تانک و هلی کوپتر آپاچی ، از عهده ارازل و اوباش محله های تهران هم بر می آید و اسمش که جنگ نیست! تنها درگیری واقعی که اسرائیل بشدت با آن مواجه شد ، جنگ رمضان بود که پس از جنگ شش روزه اعراب واسرائیل ( که با عقب نشینی شدید نیروهای عربی همراه بود ) انجام شده و در آن ابتکار عمل ، بطور کامل در اختیار نیروهای جبهه عربی قرار داشت و نیروهای عربی حتی سد و تاسیسات دفاعی معروف بارلو را که اسرائیل در مورد آن هل من مبارز گفته بود ، شکستند.

اما با وارد شدن آمریکا بشکل یک میانجی صلح جو ! در ماجرا و تلاش شدید دولت آمریکا برای عقب نشینی نیروهای جبهه عربی و حداقل ، اجرای یک آتش بس موقت و بررسی مسائل بشکل دیپلماتیک ، کشورهای عربی که خود را در موضع قدرت می دیدند ، جنگ را به ترفند سیاسی امنیتی آمریکا باخته و با گمان اینکه با وضعیت اخیر ، توان چانه زنی بالاتری روی میز مذاکره خواهند داشت و خواهند توانست خواسته های خود را از طرق کم خرج تر ، تامین کنند ، با آتش بس حداقل یک هفته ای موافقت کردند .

در همین حین و بدون اطلاع دستگاههای امنیتی عربی ، آمریکا اقدام به برقراری یک پل هوایی برای ساپورت کامل لجستیکی برای اسرائیل محاصره شده (تحت پوشش هواپیماهای عادی) نموده و نیازمندیهای لجستیکی نظامی و پشتیبانی اسرائیل را فراهم نمود و اسرائیل نیز ، آتش بس را بشکل یکطرفه نقض و این بار تا صحرای سینا پیشروی نموده و اعراب را در موضع ضعف قرارداد.

بنا بر این ، به روشنی می بینیم که در تمامی برش های تاریخی ، تلاشهای دیپلماتیک ، بخش مهمی از جبهه آفندی و پدافندی اسرائیل را جلوه می دهد. هیچ گاه ، اسرائیل در جبهه سیاسی از پشتیبانی همه جانبه استکبار جهانی به رهبری آمریکا محروم نشده و آمریکا برای بیش از پنجاهمین مرتبه ، مصوبات شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه اسرائیل را وتو نمود.

در جریان درگیری های اخیر نیز ، نوع حملات و اهداف مورد هجوم از سوی اسرائیل ، و نوع حملات و اهداف مورد هجوم از سوی مقاومت اسامی لبنانی ، بیانگر وضعیت حقیقی صحنه نبرد بدور از جنگ های روانی و تبلیغاتی است .

اسرائیل ، تمرکز حملات خود را روی مراکز جمعیتی ، مردم ، مراکز زیربنایی عمومی ، مناطق مسکونی ، خودروهای امدادی و فرودگاه ها – خصوصا فرودگاه بیروت – و مناطق شیعی نشین جنوب ، قرار داده است. مقاومت اسلامی نیز ، تمرکز حملات خود را روی پایگاه های استراتژیک نظامی اسرائیل ، اماکن استراتژیک اقتصادی ، تجهیزات و اهداف نظامی تاکتیکی در صحنه قرار داده است. بطور خلاصه می توان گفت ، اسرائیل رسما اهداف غیر نظامی کاملا بی ارزش از نظر نظامی و مقاومت ، اهداف کاملا استراتژیک نظامی و سیاسی را برای حمله ، برگزیده اند.

اوج گیری فعالیت دیپلماتیک جامعه سیاسی غربی برای جلوگیری از ادامه حملات حزب الله لبنان به مراکز ویژه اسرائیل ، و ادامه حملات نظامی اسرائیل به اهداف سیویل ، نشانگر هزار باره عدم برخورداری اسرائیل از هرگونه عمق استراتژیک و در نتیجه ، تلاش برای ایجاد فشارهای مختلف بیرونی و درونی برای جلوگیری از شلیک اسحله مقاومت است. روشن است که اسرائیل ، به هیچ وجه آمادگی تحمل ضربات حزب الله را ندارد. شهرکهای صهیونیستی ، یکی پس از دیگری بطور کامل از سکنه خالی می شود و دلداری دادنهای مقامات اسرائیل نیر ، برای جلویگیری از این روند ، و بازتر شدن دست حزب الله برای حمله به اهدافی که روز به روز از جنبه های غیر نظامی آن کاسته می شود ، اثری ندارد. صهیونیست ها در تل آویو تظاهرات می کنند و به دولت اسرائیل بدلیل از بین بردن آنچه که امنیت جانی و روانی خود می گویند ، حمله می کنند و ناو های جنگی اسرائیلی ، چشم الکترونیک اسرائیل ، پایگاههای ویژه اسرائیل ، مراکز تاکتیکی شهرکهای صهیونیستی ، هلی کوپترهای آپاچی و هواپیماهای اف شانزده این رژیم ، و هیچ امکان دیگر اسرائیلی ، از خود توانی برای تحمل این حملات نشان نداده و یکی بدنبال دیگری فرو می ریزند.

برای حزب الله ، قرار گرفتن اهداف سیویل لبنانی در مسیر درگیری ، از درگیری اهداف نظامی خود با اسرائیل اهمیت بیشتری دارد. اما برای اسرائیل ، به روشنی موضوع برعکس است. بنا بر این می توان دلیل تفاوت ماهوی نوع اهداف را درک کرد. اثر مورد حمله قرار داند اهداف غیر نظامی ، بشکل فوری ، اما کم دوام ، ظاهر می شود. اما اثر منهدم شدن یک هدف نظامی و استراتژیک ، پس از مدت زما ، مشخص شده و بسیار مانا است. روشن است که اسرائیل به دنبال اهدافی کوتاه مدت اما فوری است و حزب الله به دنبال اهدافی بلند مدت اما قوی، شدید و مانا .

باید دید که این اهداف چیست:
آنچه که اسرائیل در حال حاضر به دنبال آن است ، حداکثر یک آتش بس کاملا آبرومند ، یا حداقل یک آتش بس بی آبرو - و در نهایت اصولا آتش بس ! - است. روشن است که اسرائیل ، اگر فرصت کند ، بسیار علاقمند است تا جریان جنگ شش روزه را تکرار کند. اما بایستی تا در گام اول ، از تهدیدات امنیتی خود بکاهد ، بتواند ضربات استراتژیک دریافت کرده را جبران کند و التیام دهد ، در درون گروه اسرائیلی آرامشی نسبی برقرار کند و به فکر حملات بعدی باشد. این آن نکته ای است که هرگزنباید فراموش کردو تا رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده ، هیچ ذره ای از شدت حملات به اهداف اسرائیلی نباید کم شود.

اما آنچه که بعنوان هدف حداقلی ، حزب الله می خواهد ، شکست مجدد و قوی رویای خیالی ارتش شکست ناپذیر خاورمیانه ، برای بار چندم ، بشکل حداقلی ، با تسلیم شدن اسرائیل به روند تبادل اسرا و پس از آن ، خروج اسرائیل از آخرین مناطق تحت اشغال ، یعنی سرزمینهای شبه عا است. همه می دانیم ، تنها منطقه ای که تاکنون در ان ، اسرائیل مجبور به عقب نشینی فوری و بلاقید وشرط و کاملا یک جانبه از آن شد ، مناطق جنوب لنبان بود ، بشکلی که ارتش اسرائیل ، حتی تانکهای گران قیمت میراکافا را که روی شکست ناپذیری آن ها مانور زیادی شده بود را روشن، رها کرده و به درون سرزمینهای اشغالی فرار کرد و تنها نیرویی که اسرائیل را به این اقدام وادار کرد ، نیروی حزب الله بود. همچنین ، روشن است که هدف اصلی حزب الله لبنان ، نابودی رژیم اشغالگر قدس و آزادسازی سرزمینهای اشغالی است. اینجا است که می بینیم ، به روشنی معلوم است که نوع اهداف مورد حمله ، با نوع برنامه ریزی ها تطابق دارد.

بیرون از صحنه نبرد:
بیرون از صحنه درگیری ، در جبهه اسرائیلی ، تلاشهای دیپلماتیک و حمایتهای امنیتی و لجستیکی خودنمایی می کند. شاید یکی از کوچکترین امکاناتی که در خدمت اسرائیل قرار دارد ، ماهواره keyhole باشد که گوگل نیز از طریق آن Googleearth را شارژ می کند. شاید از روی نام این ماهواره ( بمعنای سوراخ کلید ) ، اهداف جاسوسی پشت پرده ساخت و پرتاب و بکارگیری آن را براحتی بتوان درک کرد.

اما همه از حمایتهای همه جانبه خبر داریم . از –بصراحت می گویم – بی عرضگی و وابستگی و ترسویی دولتهای عربی باصطلاح اسلامی هم مطلعیم . پس چه باید کرد ؟ از ما چه کمکی بر می آید ؟

از ما چه کمکی بر می آید ؟

1- انتفاظه سایبرنتیک . این آن کاری است که از من و توی بچه مسلمانی که خوره وب هستیم بر می آید. شاید حامد طالبی مطلبی در این زمینه بنویسد. اگر نوشت ، خوب بخوانید. ببینیم چه می شود کرد.

2- حمایت اجتماعی و روانی . اصلا اگر کسی خصوصا در این چند روزی جایی در حمایت از اسرائیل نفسش در آمد در وابستگی وخط داشتن او شک نکنیم . حتی اگر اسمش حزب حاج آقا کروبی باشد ! یک کلمه از حرفهاشان نباید بی جواب بماند. البته ضربات مشت را حزب الله می زند. ما باید ضربات زبان را وارد کنیم ! جواب را بدهید و ساکت نمانید. اسرائیل به جنگ روان بسیار علاقه دارد. اما خود نیز بشدت از جنگ و دفاع روانی در مقابل عملیاتی که خود براه می اندازد ، آسیب پذیر است.

3- حمایت مالی. الان آن چیزی که باید به لبنان سرازیر شود ، توانهای مالی ما است. باید نشان بدهیم که می توانیم حسابی حزب الله را شارژ کنیم .

4- مسافرت به لبنان ؟ بابا آنجا جا برای خودشان ندارند ! چیزی که آنجا اصلا کم نیست نیرو است ! هرکی می خواهد توجیه شود یه زنگ بزند خودم توجیهش می کنم ! ضمن اینکه به نظر من صهیونیزم در تهران مخفی شده ! اینجا هم باید توی دهنش کوبید که ار اینجا بکوبیم ، صدای وق زدنش بد تر صدای سگ تا فلسطین می پیچد.!

دو کلمه حرف مردونه؟!

بسم الله