گلچین

 

- گزارش اول،‌ حرفه‌ئی و هنرمندانه، شرح کوتاهی از اولین ساعت بمباران سیانوری حلبچه، ارائه کرده است که بسیار مغتنم است، و نیز اشاره‌ئی به وضع اسرای عراقی در پشت خط اول دارد که آنهم جالب و مهم است. گزارش کوتاه دوم از همان نویسنده است. گزارش بعدی که به زبان روزنامه‌ئی و در سبک گزارشهای مطبوعات غربی و بتقلید از آنها نوشته شده حاوی مطلبی چندان مهم نیست، بعلاوه که گسیختگی در ذهن و نارسائی در زبان هم گاه در آن هست، ولی از این جهت که تصویری ـ گرچه مبهم ـ از کردهای اتحادیه‌ی میهنی ارائه کرده، مغتنم است.
گزارش چهارم درباره‌ی حمله‌ی عراق به جنوب پس از قبول قطعنامه (تیرماه 67) و از آن جالبتر، شرح انهدام منافقین در غرب کشور و تپه‌ی حسن‌آباد است. گزارش خوبی است. تکیه بر بچه‌‌های جنوب (فقط) برایم مفهوم نشد هرچند ناگفته ماندن چیز مهمی در آن واقعه، برایم کاملاً مفهوم بوده و هست! گزارش آخر ـ از همان نویسنده‌ ـ (نویسنده‌ی گزارش چهارم!) چیزی نیست جز قلم‌انداز یک نویسنده‌ی خوش‌ ذوق که جز پاسخ به احساسات،‌ هدفی از نوشتن ندارد ..

این گزارش‌ها را در 18 اسفند 70 تمام کردم و نه چندان خوشحال ..!

 

 

- این یکی از زیباترین و قوی ترین یادداشتهای جنگ است. متن و ترجمه‌ی هردو قوی است. این سند، مکمل سندهائی است که از نوک قلم بسیجیان روشندل و با صفا و مظلوم و شجاع، به یادگار مانده است. 19/9/70

- در این نوشته هرچه به آخر نزدیکتر می‌شویم،‌ روح اخلاص و صفائی را که در آن موج می‌زند بیشتر حس می‌کنیم. من به حال خود حسرت می‌خورم و به این جوانان شجاع و با ایمان و فداکار غبطه می‌برم که در عمری کمتر از نیمه‌ی عمر ما،‌ به مقاماتی رسیده‌اند که امثال من با خواندن شرح آن، احساس عروج معنوی می‌کنند .. خدا کند در کشاکش زمانه، آنچه را در معراج جهاد و فداکاری به دست آورده‌اند، بتوانند به خوبی حفظ کنند .. این نوشته هنرمندانه و دارای نثری استوار نیز هست که ارزشش را بیشتر می‌کند.
ویژگی مهم این کتاب آن است که حال امدادگران را شرح می‌کند. بسیار لازم بود و هست که جبهه گیان رسته‌‌های غیر رزمی مانند: جهادگران، امدادگران، رانندگان، آشپزها و تدارکاتی‌ها که هر کدام عالم مخصوص به خود داشته‌اند، ‌و بعضاً فداکاریشان از رزمندگان خطوط مقدم کم‌ خطرتر نبود،‌ بلکه حتی پرخطرتر هم بود (مثل سنگرسازان و خاکریز زنان)، نیز شرح خود را بنویسند، یا بگویند و کسی بنویسد. باری از این جوان عزیز و از ناشرین باید تشکر کرد.

6/1/71 و 21 رمضان ‌المبارک 1412

 

تلخ است و شیرین. اینکه ملت مظلوم عراق ـ و اینبار نیز مثل بیشتر دفعات قبل، شیعیان ـ قیام کرده و شهامت ورزیده و بر دشمن ضربه وارد کرده‌اند، شیرین است. اما اینکه اینبار هم دست خبائث سلطه‌ گران بین‌المللی، بر تخت قدرت ‌نشستگان را از انقلابیون برای خود مفیدتر یافته و به نحوی ـ ولو غیرمستقیم ـ به آنان برای سرکوب اینان کمک رسانده‌اند، تلخ است.
تلخ است خواندن و شنیدن و حس کردن نومیدی ملتی پس از امیدی نزدیک .. و آنگاه مصیبتی که در مظلومیت و مغلوبیت می‌کشند.

رجب1412