خدمت سربازي در امريكا و كانادا
خدمت سربازي در امريكا و كانادا
در امريکا و کانادا خدمت سربازی (داوطلبانه) است و دولت بخاطر تامین سرباز یا تکنسین پشتیبانی و نیروهای امداد پزشکی مجبور است که با افراد یا شرکتهای خصوصی (مثلا تکنسین ها، گاردهای محافظ شخصی، و امداد پزشکی و غیره ) قرارداد شغلی ببندد و به آنها حقوق و مزایای زیادی بدهد. بنابراین ایندو کشور ارتش کلاسیک و اجباری ندارند.
بطور کلی تنها گروهی از انسانها که حتما و صد در صد مجبورند اجبارا - بخاطر نوع تخصصشان- در ارتش (هر کشوری) حتما و اجبارا خدمت کنند رشته پزشکی و درمان مجروحان و روان درمانان هستند . ثبت نام در ارتش ( يعني DRAFT REGISTRATION ) در امريکا در زمان پرزيدنت جيمي کارتر در سال 1980 براي ارسال سرباز به افغانستان براي کمک به افغانها (طالبان و مجاهدين) در جنگ با شوروي اجباري شد و عده زيادي از جوانهاي ۱۸-۲۵ ساله با اين طرح مخالفت کردند که فقط ۲۰ نفرشون مدت کمي زنداني شدند ولي با بقيه کاري نکردند. و کلا در ۲۵ سال اخير در امريکا هيچ اجباري براي مردم وجود نداشته و ندارد. جرج بوش رييس جمهور فعلي هم در زمان انتخابات براي دومين دور رياست جمهوريش يعني سال ۲۰۰۴ گفت که خدمت سربازي را اجباري نخواهد کرد. البته رونالد ريگان هم همين قول را داده بود ولي بعدا گفت چون اوضاع عوض شده ممکنه سربازي را اجباري کنيم که البته هنوز نشده.
در امريکا اداره اي که مسئول جمع اوري آدرسها و ثبت نام سربازان و امداد پزشکي براي موقعيت هاي اورژانس است اداره select service system - اختصارا يعني sss - (به ادرس http://www.sss.gov/ ) است که اينروزها در صفحه اول سايتش هرگونه شايعه اي (در رسانه ها) در مورد اجباري شدن سربازي در امريکا در سال 2009 ميلادي را اکيدا رد کرده.. اين اداره (يا آژانس) بصورت دولتي و مستقل از وزارت دفاع ، و صرفا زير نظر ارتش ، رياست جمهوري و کنگره (مجلس) امريکا است و هرگاه نياز به خدمات پشتيباني نظامي و اورژانس پزشکي باشد تمام مردهاي ۱۸ تا ۲۵ ساله سيتيزن يا ساکن دايمي ( دارندگان گرين کارت) امريکا را با ارسال نامه سفارشي و يا حتي با استفاده از پليس اف بي آي به خدمت فرا مي خواند ولي مجازات آنچناني وجود ندارد.. مردهاي ۱۸ تا ۲۵ ساله بايد تا قبل از رسيدن به سن ۲۶ سالگي با مراجعه به نزديکترين شعبه اداره پست فرمي را پر کنند که شامل نام و آدرس و تولدشان است. البته همين اطلاعات را دولت هاي امريکا و کانادا با استفاده از ديتابيس ادارات راهنمايي - رانندگي که گواهينامه رانندگي صادر مي کنند هم دريافت مي کنند تا جديدترين آدرس افراد را داشته باشند. هر راننده اي بايد در کمتر از ۱۰ روز آدرس جديدش را به راهنمايي-رانندگي اطلاع بدهد وگرنه جريمه ميشود.
حالا برگرديم به کانادا ، همسايه ديوار به ديوار امريکا ، جايي که حداقل بيش از 300 هزار ايراني در آنجا هستند و هر روز هم بيشتر ميشوند: ارتش در کانادا شامل زميني دريايي و هوايي است و حدود 60 هزار نيروي آماده و حدود 20 هزار رزرو دارد و همگي آنها بصورت داوطلبي و غير اجباري و بصورت قرارداد شغلي استخدام مي شوند. وزارت دفاع هم حدود 20 هزار کارمند دارد . هر پسر يا دختر 17 ساله به بالا که شهروند (سيتيزن) يا مهاجر دايمي کانادا است و حداقل مدرک کلاس دهم دبيرستان دارد ميتواند بدون اجبار و داوطلبانه به صورت آنلاين (اينترنتي) يا فيزيکي به شعبه استخدامي ارتش مراجعه و ثبت نام و تقاضاي استخدام کند. يک امتحان کتبي کنکور مانند تقريبا 8 ساعته (شامل مقداري رياضي-فيزيک-شيمي-زبان انگليسي يا فرانسوي- هوش و مقاله نويسي و غيره) و بعدش هم يک مصاحبه دارد. و مقداري هم تست هاي ورزشي (بارفيکس و دو و سينه خيز و غيره) و يک تست ادرار و خون مي گيرند و غيره.... قبول شده ها بايد از صبح سحر تا تقريبا نيمه شب در انواع کلاسهاي نظامي و مقاله نويسي و بياباني و جنگلي و غيره و انواع رژه ها و سلام هاي نظامي (رژه و سلامهاي ملکه انگليس، نخست وزير و غيره) شرکت کنند. (کانادا ظاهرا يک نوع مستعمره غير آشکار انگليس محسوب ميشه و حتي عکس ملکه انگليس بر روي اسکناسها ي کانادا چاپ ميشه)...
شما مي توانيد نيمه وقت يا تمام وقت ، با امضاي قرارداد شغلي، در ارتش خدمت داوطلبانه کنيد. نيمه وقتها را اصطلاحا سربازان آخر هفته اي ( WEEKEND SOLDIERS ) مي گويند. معمولا به شما سه دست لباس نظامي، دو پوتين، تعدادي جوراب و کلاه و دستکش و غيره و روزي حدود 40 دلار يا بيشتر پول (بصورت هر دو هفته يکبار) با بهترين غذاها مي دهند. موي سر شما بايد کوتاه (ماشين يا مکينه شماره سه يا کمتر) باشد و ريش پروفسوري هم قبول است. حق آويزان کردن گردنبند و جواهرآلات ندرايد ولي انگشتر مجاز است. سرباز صفر را PRIVATE مي نامند و دارندگان مدارک دانشگاهي به بالا - البته پس از آموزشهاي نظامي لازمه - ميتوانند ( OFFICER ) افسر و فرمانده بشوند. البته خيليها هم در بيش از يکصد نوع تخصص و شغل غير نظامي در ارتش مشغولند که حداکثر تا ۲۵ سال (و حتي بيشتر) ميتوانند در ارتش بمانند و خيلي معافيتها و امکانات تحصيلي و پزشکي و مالياتي و مرخصي ها شاملشان ميشود.
محدوديتي براي زن و مرد ندارند و در پادگانها در کنار هم زندگي کرده و خوابگاه مشترک دارند ولي دستشويي/حمام جداگانه دارند. و نهايتا اينکه دواطلبانه هم ميتوانيد از ارتش جدا شده و با استفاده از تخصص و اموزش مفيدي که آنجا آموخته ايد بسادگي در جامعه در همان تخصص ها هم کار کنيد. ارتش به شما کمک مالي مي کند تا در دانشکده نظامي در هر تخصصي که مايليد يا شرايطش را داريد تحصيل کنيد اما بايد بعدا چند سالي را در جايي که دولت تعيين مي کند کار کنيد. مثلا در امريکا خيلي هايي که داوطلبانه به سربازي مي روند (يعني ريسک بزرگي مي کنند) دليل اصلي اش همانا استفاده از تحصيلات دانشگاهي مجاني (پس از خدمت سربازي) است. البته تذکر ميدهم که اين اطلاعات کامل و جامع نيستند و در بعضي جزييات (مثلا پول و گذاشتن ريش) حدودا دقيقند